บทกลอนถึงพ่อ จึงบรรจุได้ทั้งความรัก ความขอบคุณ ความน้อยใจ และคำถาม เพราะความสัมพันธ์ในครอบครัวมีหลายอารมณ์อยู่ร่วมกัน ลองอ่านบทกลอนนี้ช้า ๆ แล้วให้ประสบการณ์ของคุณเป็นผู้ตัดสินว่า ถ้อยคำใดสัมผัสหัวใจมากที่สุด
“พระคุณของพ่อที่มีต่อลูก...
ซึมซับ...ผูกพัน...หนักหนา
เนิ่นนาน...ผ่านช่วง...เวลามา
พระคุณ...อันเทียบ...ล้นฟ้า
ยากจะหา...สิ่งใด...มาทดแทน
โอ้ทำไมวันนี้ข้า...ช่างอึดอัด
สิ่งใดชัด...แจ้งใจ...ยากจะไข
ความเลวร้ายที่เห็น...ยากทำใจ
แล้วทำไม...ช่างยากเข็ญ...ให้เห็นคุณ
พ่อคือพ่อ...ลูกคือลูก...แม่คือแม่
สร้างรักแท้...แก่กัน...ช่างยากไฉน
ในใจข้า...มีเพียง..หนึ่งดวงใจ
หากแตกแยก...ให้สับสน...ยากทนแล
เจ้าบอกว่า...พ่อใคร...ใครก็รัก
ใจข้าปัก...พ่อข้า...ข้าก็หวง
ในโลกนี้หากหนีได้ซึ่งการลวง
ใจของข้าหนึ่งดวง...
เจ้าจะให้ไปหวง(ห่วง)ใคร...”
บทกลอนเริ่มจากพระคุณและความผูกพัน ก่อนเปลี่ยนเข้าสู่ความอึดอัดและสับสน ชวนให้เห็นว่าเราสามารถรักใครคนหนึ่ง พร้อมกับมีเรื่องที่ยังไม่เข้าใจกันได้ อย่างไรก็ตาม ถ้อยคำเพียงเท่านี้ยังไม่อาจบอกเหตุการณ์เบื้องหลังหรือเจตนาของผู้เขียนได้ทั้งหมด การอ่านอย่างเปิดใจจึงสำคัญพอ ๆ กับการรับฟังคนใกล้ตัวโดยไม่รีบตัดสิน
คำว่า “หวง(ห่วง)” ในตอนท้ายยังเปิดความหมายสองด้าน ทั้งความรู้สึกอยากรักษาคนสำคัญไว้ และความใส่ใจต่อชีวิตของเขา ส่วนจุดไข่ปลาทำให้จังหวะการอ่านคล้ายคนที่กำลังหยุดคิด ก่อนเอ่ยความรู้สึกออกมาทีละน้อย นี่คือเสน่ห์ของบทกลอนที่ใช้ถ้อยคำสั้น ๆ ถ่ายทอดอารมณ์ได้หลายชั้น
หากอยากเขียนข้อความถึงพ่อ ลองเริ่มจากความทรงจำหนึ่งเรื่อง แล้วบอกว่าเรื่องนั้นมีความหมายกับเราอย่างไร ไม่จำเป็นต้องใช้คำไพเราะเสมอไป คำขอบคุณง่าย ๆ การชวนกินข้าว หรือการตั้งใจฟังกัน ก็เป็นการแสดงความรักที่จับต้องได้
แต่ละคนมีเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อแตกต่างกัน ทั้งความอบอุ่น ความไม่เข้าใจ และความคิดถึง บทกลอนจึงเป็นพื้นที่ให้เราเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้อย่างซื่อตรง และอาจเป็นจุดเริ่มต้นของคำพูดที่อยากส่งถึงพ่อมานาน
ดูหัวข้อเกี่ยวกับวันพ่อ :
